Tërmkolli i kapet Albin Kurtit pse e lëvdoi ish kryeministrin serb

Periskopi.com Lajme

Politikania shumëvjeçare dhe ish-deputetja në Kuvendin e Kosovës nga radhët e LDK-së, Melihate Tërmkolli, duke komentuar një shënim përkujtues të Albin Kurtit në përvjetorin e vrasjes së Zoran Gjingjiqit, kryeministrit të Serbisë, i vrarë në mars 2003, ka shprehur habinë që ai e konsideron atë ndryshe nga presidenti aktual i Serbisë, Aleksandar Vuçiq, kur bëhet fjalë për Kosovën dhe aspiratat serbe ndaj saj, përcjell Koha.net.

Tërmkolli në komentin e saj shkruan:

Albini paska bërë një shënim përkujtues në përvjetorin e vrasjes së Zoran Gjingjiqit, kryeministrit të Serbisë, i vrarë në mars 2003 duke tërhequr një paralele me vrasjen e para një shekulli të mbretit Aleksandar I, me motivacionin se vrasja e të parit e paska bërë Serbinë më të keqe e cila u bë shkas për Luftën e I Botërore, ndërsa e dyta, vrasja e Gjingjiqit, e paska bërë Serbinë edhe më të keqe duke sjellë në pushtet Vuҁiqin si pasardhës të Millosheviqit. Në të dy rastet, se a do të ishte Serbia “më e mirë” e më demokratike mund të spekulohet dhe të supozohet ҁfarëdo qoftë. Vetëm Albini shprehë bindje dhe siguri për një Serbi ndryshe po të mos vriteshin ata. Albini ia qan hallin Serbisë duke qenë krejtësisht korrekt dhe në pajtim me ideologjinë që promovon vlerat e internacionales socialiste. Nga pikëpamja e interesit nacional të Kosovës dhe shqiptarëve, një politikan mesatar i Kosovës do të duhej ta dinte se qëndrimet dhe pikëpamjet e Gjingjiqit dhe Vuҁiqit në raport me Kosovën, nuk kanë asnjë dallim. Përkundrazi. Vuҁiqi, përveç tjerash, po zbaton pikë për pikë programin nacional serb për Kosovën, të ideuar nga ish-kryeministri i Serbisë Zoran Gjingjiq (2001-2003) me titull “Strategjia për Kosovë e Metohi”, i cili ishte përfunduar në dhjetor 2002.

Në bazament të këtij programi qëndron ideja për federalizimin e Kosovës dhe ndarjen e saj në baza etnike. Në anën tjetër, strategjia dhe instrumentet, të cilat po i përdorë sot Vuҁiqi kundër Kosovës, janë identike me ato që kishte planifikuar Gjingjiq.

Për cilin Gjingjiq po bën elozhe Albini, atëherë?!

Mbase mund të jetë i ekzaltuar pas doktoratës që Gjingjiq kishte bërë për teorinë e Marksit, por kjo nuk e amniston nga “ mosdija ” për promovimin e bartësve të programeve anti Kosovë dhe antishqiptare.

‘Po të ishte gjallë, Gjingjiq do të punonte për paqe me Kosovën’

Periskopi.com Lajme

Ish zyrtari i lartë i Presidencës serbe, Goran Vesiq thotë se kryeministri i vrarë serb, Zoran Gjingjiq sot do të ishte në anën  e Vuçiqit.

“Natyrisht se Gjingjiq do të ishte në anën e atyre që janë për zgjidhjen e problemeve sepse ai ëndërronte paqen”, ka thënë Vesiq, shkruan B92, kthen në shqip Periskopi.

Ai ka thënë se gjëja për të cilën Gjingjiq do të negocionte pa mëdyshje, do të ishte ‘anëtarësimi i Serbisë në Bashkimin Evropian dhe zgjidhja e përhershme e problemeve ekonomike për qytetarët serbë”.

Gjingjiq, thotë ai, ishte i vetmi që ‘guxoi ta hapte çështjen e Kosovës edhe në vitin 2002, në vija të trasha”.

“Ai e ka nisur këtë rrugë që moti dhe ajo që po bën saktësisht tash qeveria serbe, ishte ajo që bëri Gjingjiq në fillimin e tij dhe natyrisht se ai do të ishte tani në vijë më këtë proces”, thotë ai, shkruan Periskopi.

Zoran Gjingjiq u vra më 12 mars 2003, derisa ish njeriu i afërt i tij thotë se ‘Serbia nuk duhet ta harrojë atë që nisi Gjingjiqi para 16 vjetësh”.

“Ai fitoi. Fitoren e pagoi me jetën e tij, nuk e di nëse ai nuk do ta pranonte këtë çmim në mënyrë që ëndrat e tij të realizoheshin”, thotë ish- zyrtari serb.

Ai thotë se Gjigjiq para se gjithash u vra ‘për shkak se u quajt tradhtar nga nacionalistët që e akuzonin se po e shet Kosovën’.

Ndryshe, Zoran Gjigjiq ka qenë kryeministri i parë serb i zgjedhur pas rënies së regjimit të Sllobodan Millosheviqit në vitin 2000.

Qeveria e Gjingjiqit ka bashkëpunuar me Tribunalin e Hagës për Krime Lufte dhe ka arrestuar dhe ekstraduar në këtë gjykatë disa të akuzuar.

Gjingjiq është vrarë më 12 mars të vitit 2003 nga një snajperist pranë ndërtesës së Qeverisë në qendër të Beogradit.

Organizatori i vrasjes, Millorad Ulemek Llegija, dhe snajperisti Zvezdan Jovanoviq janë dënuar me nga 40 vjet burgim.  /Periskopi/

Çka thoshte Plani i Gjingjiqit për Kosovën, dhe a po zbatohet i njëjti edhe tani

Periskopi.com Lajme

Ish-kryeministri i Serbisë, Zoran Gjingjiq, dhe një ndër krerët e Partisë Demokratike moderne të Serbisë, kishte një plan për Kosovën.

Plani i Gjingjiqit, që u vra në vitin 2003, parashihte disa pika për Kosovën.

KosovaPress sjell dokumentet dhe përmbajtjen e këtij plani, që titullohet: “Strategjia për Kosovën dhe Metohinë (KiM)”.

Aty përshkruhet raporti me Kosovës dhe Serbisë në disa faza, si dhe procese.

Lexojeni të plotë planin e Zoran Gjingjiqit të dhjetorit të vitit 2002 për Kosovën.

Procesi i tanishëm dhe epilogu i besueshëm

Procesi i tanishëm në Kosovë e Metohi (në tekstin e mëposhtëm sipas origjinalit “KiM”) parimisht është përcaktuar me Rezolutën 1244 dhe me Kornizën kushtetuese, përderisa çështjet konkrete (për shembull statusi ndërkombëtarë i KiM në situatat dhe trupat e ndryshëm) vendosen nga rasti në rast, por në pajtim me frymën e këtyre dokumenteve. Frymë e këtyre dokumenteve është e bazuar në mohimin e çfarëdo lidhjeje të Serbisë dhe KiM, ky fakt kuptohet nga menaxhimi ditor i strukturave ndërkombëtare në KiM.

Përderisa Rezoluta 1244 lejon mundësinë e kompromisit shtetëror (duke folur për AUTONOMINË), Korniza kushtetuese shlyen çfarëdo lidhjeje me Serbinë dhe Jugosllavinë.

Bashkësia ndërkombëtare në vitin 1999 i mori të gjitha kompetencat në KiM, me arsyetimin zyrtarë se do ti ushtroj këto kompetenca derisa të gjendet zgjidhja me kompromis, zgjidhja përfundimtare. Megjithatë, procesi i vërtetë (real) zhvillohet ashtu që këto kompetenca gradualisht barten në strukturat e KiM, dhe atë me shpejtësinë me të cilën këto struktura mund ti përballojnë ato. Kur ky proces i bartjes së kompetencave të përfundoj, nuk do të mbetet asnjë kompetencë për të cilën do të mund të bisedohej me Beogradin, nëse fare do të arrihet që të fillohen këto bisedime. Në ndërkohë serbët po inkuadrohen në institucionet e KiM, duke bërë që ky koncept i tërësishëm të krijoj iluzionin e legjitimitetit politik.

Çka duhet të ndërmarr Serbia?

Është e qartë se pritja është opsioni më i keç. Edhe nëse për disa vite gjendja në KiM do të përmirësohet (“standardet para statusit”), kjo do të merret si dëshmi se institucionet e pavarura të KiM po funksionojnë. Nëse situata mbetet e njëjtë, kjo do të ndikojë që të vazhdojë më tutje shpërngulja e serbëve. Në të dy rastet gjasat për shtetin e pavarur në gjithë territorin e KiM rriten. Për këtë arsye Serbia duhet të lëvizë iniciativën politike.

Baza e kësaj iniciative duhet të jetë kërkesa që pikërisht në këtë fazë të përcaktohen qartë të drejtat dhe interesat e Serbisë në KiM, si dhe të përcaktohen mekanizmat e mbrojtjes së të drejtave të bashkësisë serbe në KiM.

Kjo iniciativë e vendosur, së pari do të befasojë dhe hidhërojë bashkësinë ndërkombëtare, por do ta detyrojë atë të ketë politikë konsistente ndaj Serbisë dhe KiM.

Hapi i parë në këtë taktikë është imponimi i temës. Shteti i pavarur i KiM më së lehti do të krijohet në errësirë dhe në heshtje. Posa të ndizet drita dhe posa të fillojnë diskutimet e hapura, gjasat tona rriten.

Kërkesa e parë konkrete në të cilën duhet të insistojmë është kthimi i kontingjentit të ushtrisë dhe policisë, e cila është paraparë me Rezolutën 1244. Duhet të kërkojmë datën e saktë të kthimit. Pak ka gjasa që kjo kërkesë do të realizohet, por me insistimin në këtë kërkesë krijojmë hapësirë për kërkesa tjera.

Kur bashkësia ndërkombëtare të kthjellet nga aktivizmi ynë, të gjithë do ta kuptojnë se Rezoluta 1244 nuk po zbatohet edhe atë vetëm në ato pjesë të cilat mbrojë interesat e Serbisë dhe serbëve, ndërsa korniza kushtetuese është e bazuar vetëm në elemente të cilat mbrojnë shqiptarët, dhe kjo po zbatohet.

Pra, kërkesa tjetër e logjikshme është: ndryshimi, ose së paku korrigjimi i kornizës kushtetuese.

Kjo mund të kërkohet në kohën kur edhe ashtu skadon afati i paraparë vlefshmërisë së Kornizës kushtetuese. Për shkak se Rezoluta 1244 nuk po zbatohet, për shkak se me zbatimin e kornizës kushtetuese gjendja nuk po përmirësohet mjaftueshëm (janë kthyer vetëm 2% e të ndjekurve), kemi të drejtë të kërkojmë disa mekanizma të rinj të normalizimit të gjendjes.

Koncepti ynë

Ajo që ne kërkojmë në Kornizën e re kushtetuese është:

Kushtetutshmëri (në origjinal: “konstitutivnost”, dimensionin kushtetues, vërejtje e përkthyesit) e bashkësisë serbe në KiM.

Kjo kushtetutshmëri do të shfaqe në trajtën e federalizimit të KiM, pranimin e entitetit serb si faktor politik, i cili i ka institucionet e tij përmes së cilave Bashkësia i realizon të drejta e saja. Sipas këtij koncepti, sistemi politik i KiM do të bazohej në bashkëpunimin e entitetit shqiptar dhe atij serb, me ç’rast secili entitet do të realizonte të drejtat e veta përmes institucioneve të veta, kompatibile në mes tyre. Interesat e përbashkëta do të realizoheshin në organet e përbashkëta (ngjashëm me Federatën e Bosnjës dhe Hercegovinës/BIH/ ).

Në konceptin e ri duhet përfshirë edhe të drejtën e Serbisë për marrëdhënie të rregullta me entitetin serb, si dhe mekanizmat efikas të mbrojtjes së përmendoreve kulturore dhe fetare.

Po ashtu pjesa e legjislacionit me të cilin entiteti shqiptar realizon të drejtat autonome duhet të jetë në pajtim me standardet e BE.

Këtë KiM të federalizuar do ta pranonte Serbia, në një lloj lidhjeje asimetrike (më shumë se krahinë, më pak se republikë).

Pasojat e mundshme

Nëse bashkësia ndërkombëtare dhe shqiptarët do ta pranonin këtë propozim, për disa vite të ardhshme do të testohej aftësia e këtij koncepti. Esenca e kësaj do të ishte se gjatë kësaj periudhe Serbia dhe serbët do të kishin “aksionin e tyre të artë” në KiM, pa të cilin dhe kundër të cilit nuk do të mund të merrej asnjë vendim i rëndësishëm.

Megjithatë, para së gjithash shqiptarët, e pastaj edhe pjesa më e madhe e bashkësisë ndërkombëtare, do të ishte kundër konceptit tonë të propozuar.

Në këtë rast Serbia do të kërkonte ndërkombëtarizimin e çështjes. Nëse KiM lëviz drejt pavarësisë dhe nëse ne nuk mund ta ndalim atë, duhet të kërkojmë;

· Ndarjen territoriale

· Garancinë efikase ndërkombëtare për serbët që mbeten në pjesën shqiptare dhe

· Status të veçantë të objekteve fetare

Çka të veprohet në ndërkohë

Në ndërkohë, duhet të punohet në konceptin autonomisë lokale në KiM. Sepse ky koncept është pranuar nga bashkësia ndërkombëtare, duhet të shfrytëzohet për të krijuar rrjetin strukturave lokale serbe (këshillat lokalë, lidhjeve të bashkësive lokale, fshatrave, etj)

Deputetët serbë në institucionet e KiM duhet të fillojnë me kundërshtimin energjik duke përkrahur tezën se Korniza kushtetuese nuk ka sjellë rezultatet e premtuara, se Rezoluta 1244 nuk është zbatuar, dhe se kërkohen zgjidhje të reja, në drejtimin që u sqarua në konceptin tonë, atë të federalizmit të KiM.

Të gjithë zyrtarët tonë në kontaktet ndërkombëtare duhet t’i theksojnë këto çështje.

Duhet t’i përvetësojmë disa anëtarë të Këshillit të Sigurimit dhe sa më shumë qeveri perëndimore.

Duhet të animohen mediumet perëndimore me ndikim (si: Der Spiegel në Gjermani, NYTimes dhe Washington Post në SHBA etj).

Konkluzioni

Momenti i fundit që të fillojmë aksionin vendimtar. Arsyeja kryesore është se si pushtet doemos duhet të përcaktojmë interesat shtetërore dhe të drejtat në KiM.

Ka edhe arsye tjera. Janë përfunduar negociatat për bashkësinë e Serbisë dhe Malit të Zi. Na pret puna në Kushtetutën e re të Serbisë. Në të cilën së paku parimisht duhet të dihet çka është sovraniteti i Serbisë. Përfundimisht së shpejti skadon afati i Kornizës kushtetuese të KiM, e cila gjithsesi do të rezultojë me ndonjë lloj deklarimi për pavarësi. Po ashtu na presin zgjedhjet republikane në Serbi, me ç’rast nuk guxojmë që të lejojmë që tema e KiM të bëhet pre e demagogëve dhe popullistëve.