Luftërat, sanksionet dhe ndëshkimet: Pritja 40-vjeçare e Irakut për Kupën e Botës

Karim Allawi ishte lojtar 40 vjet më parë, ndërsa Luanët e Mesopotamisë humbën të tre ndeshjet kundër Paraguait, Belgjikës dhe vendit pritës, por tani ai është një tifoz, duke shpresuar me dëshpërim që pasardhësit e tij të mund të bëjnë pak më mirë, edhe nëse ndeshjet kundër Norvegjisë, Francës dhe Senegalit duken të frikshme, raporton BBC Sport, transmeton Periskopi.

66-vjeçari, së bashku me shumicën dërrmuese të 46 milionë njerëzve në vendin e çmendur pas futbollit, do të shikojnë më 16 qershor ndeshjen e Irakut kundër Norvegjisë së Erling Haaland në Boston.

"Ky është vërtet një grup vdekjeprurës dhe më i fortë se viti 1986," tha Allawi për BBC Sport.

"Franca është kampione bote shumë herë, Norvegjia është një nga ekipet më të forta evropiane në zhvillim, dhe Senegali është kampion afrikan që është kualifikuar disa herë për Kupën e Botës.

"Shpresoj që ata të japin performanca të forta dhe të arrijnë rezultate më të mira se ne në vitin 1986."

Krahasuar me ekipin e kaluar, kjo skuadër e Irakut, e renditur e 57-ta në botë, është plot me lojtarë me përvojë evropiane si Ali Al-Hamadi i Ipswich Town, ish-mesfushori i Manchester United Zidane Iqbal, tani në Utrecht në Holandë, dhe Kevin Yakob, i cili sapo ka ndihmuar AGF-në të bëhet kampion i Danimarkës.

Punësimi i Graham Arnold, i cili e çoi Australinë në raundin e dytë të Kupës së Botës 2022, në vitin 2025 ka dhënë gjithashtu rezultate.

62-vjeçari ndihmoi Irakun të kalonte raundin e tretë dhe të katërt të kualifikimit, një fitore e ngushtë në play-off kundër Emirateve të Bashkuara Arabe para fitores kundër Bolivisë. Kjo ishte ndeshja e 21-të në një rrugë të gjatë drejt finales.

Festimet mund të jenë shuar, por emocionet mbeten. Reporteri i sporteve televizive Nawar Faeq Al-Rikabi i tha BBC-së: "Njerëzit mund të mendojnë se jemi skuadra më e dobët në grup, por çdo gjë mund të ndodhë.

"Do të jemi mirë, nuk ka presion mbi lojtarët irakianë, ata thjesht duhet të performojnë mirë dhe ne kemi lojtarë cilësorë që mund të performojnë mirë."

Shtimi i Arnold mund të bëjë diferencën. "Në vitin 2022, Argjentina e pati shumë të vështirë të fitonte kundër Australisë," shtoi Al-Rikabi. "Do të jetë e njëjta gjë edhe me ne. Ai ka shumë përvojë dhe mendoj se do të bëjmë diçka vërtet të mirë."

Objektivi është të përmirësohemi nga viti 1986. "Të shënosh më shumë se një gol do të ishte një arritje e re, të fitosh një ndeshje do të ishte një arritje e madhe, të kualifikohesh për fazën tjetër do të ishte fantastike. Njerëzit kanë pritur kaq gjatë dhe tani jemi gati”.

Luftërat, sfidat politike dhe sanksionet

Në Irak gjithmonë ka pasur talente, por për shkak të faktorëve kryesisht jashtë fushës, atyre u janë dashur katër dekada për t'u rikthyer.

"Ashtu si vendi, edhe ekipi kombëtar kaloi nëpër shumë rrethana të vështira, duke përfshirë luftëra, sfida politike dhe ekonomike, dhe ndonjëherë sanksione ndërkombëtare", tha Allawi.

"Gjithashtu, ndonjëherë, kishte mungesë planifikimi të duhur për kualifikueset dhe përgatitje të pamjaftueshme për ndeshjet. Kjo është arsyeja pse u desh kaq shumë kohë."

Dhe pastaj ishte Saddam Hussein. Në vitin 1984, diktatori e vendosi djalin e tij në krye të futbollit të Irakut.

Uday Hussein nxiti një mbretërim terrori mbi ekipin kombëtar, një regjim ndëshkimesh mizore dhe torturash me detaje të plota që dolën në pah pas rënies së regjimit në vitin 2003 - lojtarët u detyruan të stërviteshin me topa betoni, u rrahën dhe u burgosën dhe shumë më tepër.

Allawi ngurron të flasë për ato kohë. "Për ta thënë shkurt, gjatë asaj periudhe, ekzistonte një parim shumë i rreptë i shpërblimit dhe ndëshkimit", tha ai.

Pushtimi i udhëhequr nga SHBA-të që rrëzoi Sadamin krijoi gjithashtu vite paqëndrueshmërie që ende ndikojnë në futboll edhe sot.

Ekipi kombëtar nuk ka luajtur një ndeshje kualifikuese për Kupën e Botës në Bagdad që atëherë. Në mars të vitit 2020, FIFA i dha dritën jeshile qytetit jugor të Basrës, që do të thotë se, më në fund, ndeshjet vendimtare në shtëpi nuk kishin pse të zhvilloheshin në Jordani, Malajzi, Iran dhe gjetkë.

Në vitin 2026, konflikti në Lindjen e Mesme pothuajse shkaktoi shtyrjen e ndeshjes play-off të marsit kundër Bolivisë, me disa lojtarë, si dhe trajnerin Arnold që luftonte për t'u larguar nga vendi dhe për të hyrë në Meksikë. Në fund, ata ia dolën dhe u kthyen fitimtarë, në një paradë me autobus të hapur nëpër rrugët e mbushura me njerëz të një Bagdati të kënaqur.

Jehona e viteve '80

Kur u arrit kualifikimi në vitin 1985, me një fitore 3-1 ndaj Sirisë, lufta Iran-Irak bëri që ndeshja të luhej në Arabinë Saudite.

"Ne gjithashtu luanim ndeshjet tona jashtë vendit, gjë që e bëri ndjenjën edhe më të madhe", tha Allawi.

"Ishte e ngjashme kur u kthyem, kishte gjithashtu një pjesëmarrje të madhe publike dhe shumë festime u organizuan nga njerëzit, veçanërisht festivale dhe tubime publike. Ne ishim një ekip i mirë."

Kjo gjeneratë e artë arriti në të tre Lojërat Olimpike në vitet 1980 dhe fitoi të gjitha llojet e kampionateve rajonale.

Allawi luajti rolin e tij përgjatë rrugës për në Meksikë. "Gjatë të gjitha ndeshjeve kualifikuese, unë isha titullar, por në Kupën e Botës isha në stol për shkak të dëmtimit që pësova një ditë para ndeshjes me Paraguain. Ishte shumë e pafat."

E njëjta gjë ndodhi edhe me Irakun në një humbje 1-0 që diskutohet ende sot e kësaj dite në Bagdad. Legjenda irakiane, Ahmed Rahdi, shënoi me kokë për barazimin kundër amerikano-jugorëve, por gjyqtari fishkëllen për pushimin e pjesës së parë ndërsa goditja nga këndi po hynte në zonë.

"Gjyqtari nuk e llogariti golin dhe ne vuajtëm nga vendime të dobëta, edhe kundër Belgjikës, morëm një karton të kuq dhe iu afruam barazimit", tha Allawi.

"Pavarësisht kësaj, ishte një kohë e veçantë, atmosfera e Kupës së Botës është krejtësisht e ndryshme nga çdo turne tjetër me turma masive, lojtarë legjendarë kudo.

"Përpiqesh t'i njohësh dhe të bashkëveprosh me lojtarë nga vende të ndryshme.

"Ata mbeten kujtime shumë të mira për ne dhe jam i sigurt se lojtarët në ekip tani do të thonë të njëjtën gjë në vitet që vijnë"./Periskopi/