Hajdari, Avdullahu dhe Asllani për Hoffenheimin: Duam Botërorin, dëgjuam zemrën kur zgjodhëm Kosovën

Që nga gushti i vitit 2025, TSG Hoffenheim është mbështetur në një bërthamë kosovare. Fisnik Asllani, Leon Avdullahu dhe Albian Hajdari nuk janë vetëm shtylla të ekipit gjerman lojtarë të Kombëtares së Kosovës.

Në një intervistë për SPIELFELD, tre profesionistët e TSG-së flasin për rrugën e tyre drejt Kombëtares, dallimet kulturore mes zviceranëve, kosovarëve dhe gjermanëve, si dhe përparësitë e gjuhës shqipe.

Më poshtë keni intervistën e plotë si dhe përgjigjet që dhanë tre yjet e Kosovës:

Leon, Fis dhe Albi, ju perceptoheni shpejt si treshja kosovare e TSG Hoffenheimit. Por asnjëri prej jush nuk ka lindur në Kosovë; vendlindjet tuaja janë Berlini, Solothurni dhe Binningeni, respektivisht në Gjermani dhe Zvicër. Pra, pyetja e thjeshtë, por komplekse: Çfarë do të thotë “shtëpi” për ju? Cila është gjëja e parë që ju vjen në mendje kur mendoni për fjalën “shtëpi”?

AVDULLAHU: Për mua është padyshim familja, pavarësisht shtetit apo vendit.

ASLLANI: Kujtimet e fëmijërisë, kur pothuajse çdo verë, çdo pushim, i kalonim në Kosovë.

HAJDARI: Në përgjithësi ndihesh rehat kudo që je – por shtëpia është një ndjenjë krejt tjetër. Të jesh me familjen është thjesht më çliruese. Shtëpia e prindërve të mi është në Zvicër, por ndjenja ime e shtëpisë është më e fortë në Kosovë, sidomos nga ana e nënës. Madje kemi edhe shtëpinë tonë atje, me gjyshërit. Ka një lidhje shumë të fortë.

A luajtën rrënjët tuaja kosovare rol në fëmijëri, në jetën e përditshme, në futboll, edhe në rrethet shoqërore, me moton: “I njihja të gjithë ata që kishin prejardhje kosovare”?

AVDULLAHU: Për mua është kështu, sepse Gerlafingen – fshati ku jam rritur – është një vend mjaft i vogël me vetëm disa mijë banorë. Të gjithë shqiptarët atje njiheshin me njëri-tjetrin – dhe unë jam rritur mes shqiptarëve.

ASLLANI: Në Zvicër është edhe më ekstreme sa i përket numrit të shqiptarëve, sidomos duke marrë parasysh popullsinë më të vogël. Prandaj është edhe më intensive. Për mua ishte pothuajse e pashmangshme që të shkoja mirë me shqiptarët, në nivel shoqëror. Por kisha edhe miqësi me etni të tjera dhe për një kohë rrinte vetëm me jo-shqiptarë. Ishte një përzierje e vërtetë.

HAJDARI: Për mua ishte e ngjashme me Leonin, në blloqet përreth të shtëpive të gjithë njiheshin me njëri-tjetrin. Dhe miqësitë e mia ishin përgjithësisht në drejtim të Kosovës, Shqipërisë.

Të gjashtë prindërit tuaj kanë lindur në Kosovë. A njihen mes vete?

ASLLANI: Prindërit tanë, po, sigurisht.

HAJDARI: Kjo është edhe një pikë tjetër që flet për kulturën tonë. Kjo miqësi dhe mirësjellje, edhe nëse nuk duket gjithmonë kështu. Kur shqiptarët e shohin njëri-tjetrin në tribuna apo në tavolinë, menjëherë afrohen, përshëndeten dhe përqafohen.

Çfarë mendoni se është tipike për Kosovën?

HAJDARI: Ndonjëherë kemi emocione agresive në fushë, që në fakt i kemi në kuptim pozitiv, për të motivuar veten.

ASLLANI: Mikpritje ekstreme. Trajtohesh si mbret, kjo nuk është ekzagjerim. Nëse do të shkoja tani te Leon apo Albi…

AVDULLAHU: Atëherë ka vetëm sallatë. Pa salcë. (qesh)

ASLLANI: (qesh) Gjithmonë shtrohet një sofër e vërtetë. Është gjithmonë shumë ngrohtë dhe mikpritëse. Në përgjithësi jemi një popull shumë i hapur që i mirëpret të gjithë.

Prindërit tuaj, nga ana tjetër, që u larguan nga konflikti i armatosur në atë që sot është Kosova, fillimisht duhej të gjenin rrugën në një vend të huaj. Sa keni folur me ta për këtë? Sa temë ishte largimi i tyre?

ASLLANI: Shumë pak. Babai im nuk i pëlqen të flasë për këtë dhe unë me vetëdije apo pa vetëdije nuk kam pyetur drejtpërdrejt.

HAJDARI: Është e ngjashme edhe për mua. Ne kishim edhe avantazhin që u rritëm këtu në Gjermani apo Zvicër, kështu që e mësuam gjuhën më shpejt, ndryshe nga prindërit tanë që erdhën në adoleshencë dhe duhej të mësonin gjithçka nga e para. Në fund, gjithmonë jemi sjellë në mënyrë që të mos mbeteshim jashtë. Ishim, dhe besoj se kjo vlen edhe për Fisin dhe Leonin, mjaftueshëm të pjekur apo inteligjentë për t’u përshtatur në momentet e rëndësishme dhe për të mos u sjellë si ‘i huaji tipik’. Asnjëri prej nesh nuk nxirrte kebab në klasë… (qesh)

AVDULLAHU: Kemi qenë dhe jemi gjithmonë të integruar mirë.

HAJDARI: Nuk kemi qenë kurrë të përjashtuar, por sigurisht vihej re që nuk ishim rritur plotësisht nga gjermanë apo zviceranë. Kjo nuk është aspak gjë e keqe. Secili ka kulturën, origjinën dhe historinë e vet. Do të ishte e mërzitshme nëse të gjithë do të ishin njësoj.

Në të njëjtën kohë, ju instinktivisht kërkoni afërsinë me njëri-tjetrin, ashtu si ju të tre.

ASLLANI: Sigurisht, kur arrin në një vend të huaj me njerëz të panjohur, automatikisht ndihesh më afër me bashkëkombasit që takon. Edhe ne gjermanët do ta ndienim njësoj në një vend të huaj. Pra është diçka normale. Megjithatë, ndoshta te ne është pak më e theksuar. Për shembull, nuk i sheh tre çekët tanë në ekip aq shpesh si treshe sa ne. (qesh)

Nga vjen kjo lidhje e ngushtë?

HAJDARI: Jemi tipa të ngjashëm, kemi të njëjtin humor dhe kuptohemi. Por gjithashtu i dimë kufijtë e njëri-tjetrit. Siç thuhet, ‘bota është e vogël’. Ne të tre duket sikur jemi gjetur disi. Thjesht funksionon. Por nuk është se jemi gjithmonë bashkë në një cep të dhomës së zhveshjes.

Si ndryshoni nga njëri-tjetri?

HAJDARI: (qesh) Përgjigjja ime është e thjeshtë: Fisi është gjermani, Leoni është zvicerani dhe unë përfaqësoj Ballkanin.

AVDULLAHU: Ka diçka të vërtetë në këtë, përshtatet.

HAJDARI: Mund të më dëgjoni duke bërtitur në dhomën e zhveshjes. Do më shihni me fanellë të brendshme duke bërë shaka. Zviceranët dhe gjermanët janë pak më të rezervuar. Leoni është neutral, i qetë. Ndërsa Fisi është tipik gjerman, ndjek rregullat, është i besueshëm.

Flisni gjermanisht apo shqip mes jush?

HAJDARI: Pak e përzier, varet nga situata.

ASLLANI: Disa gjëra janë thjesht më qesharake në shqip se në gjermanisht. (qesh)

HAJDARI: Por nëse është dikush tjetër i pranishëm, flasim gjermanisht. Është çështje respekti.

Të tre jeni tani lojtarë të Kombëtares së Kosovës, edhe pse më parë keni luajtur për ekipet zinxhir të Gjermanisë dhe Zvicrës. Çfarë ju bëri të vendosni për Kosovën?

AVDULLAHU: Nuk ishte e lehtë, por në fund dëgjova zemrën.

HAJDARI: Pika më e vështirë është pesha e vendimit. Nuk është si te klubet ku mund të ndryshosh sërish. Duhet të jesh i bindur.

ASLLANI: Pamë një mundësi sportive që ndoshta jo shumë e panë. Kombëtarja është në një pozitë të mirë dhe çdo vendim në favor të saj e bën edhe më të fortë.

Doni që vendimi juaj të jetë shembull për gjeneratat e reja?

HAJDARI: Kjo nuk vlen vetëm për kosovarët, por për këdo me dy shtetësi. Nuk duhet gjithmonë të zgjedhësh kombëtaren e madhe për të arritur diçka të madhe.

Sa keni diskutuar me prindërit?

AVDULLAHU: Më lanë të lirë, më thanë: ‘Çfarëdo që të bësh, ne të mbështesim’.

ASLLANI: Unë kam folur shumë me ta. E peshuam: çfarë është pro Gjermanisë, çfarë për Kosovën. Në fund vendosëm për Kosovën. E ndiejmë më shumë.

Si ishte momenti i himnit?

ASLLANI: Është diçka e çmendur. Edhe si tifoz ndjeva emocione të mëdha. Në fushë është krejt tjetër.

AVDULLAHU: Është diçka shumë e veçantë.

ASLLANI: I gjithë stadiumi është i përfshirë. Duket sikur ka 30 mijë njerëz.

A ishte kjo konfirmimi final?

ASLLANI: Po. Edhe nëse nuk do të funksiononte më tej, prapë do të thosha se ishte vendimi i duhur.

Cilat janë synimet me Kosovën?

ASLLANI: Të luajmë në Kupën e Botës dhe Kampionatin Evropian do të ishte një objektiv shumë i mirë. Do të shohim se si do të zhvillohen gjërat ndërsa gjithnjë e më shumë lojtarë bashkohen. Kam në mendje disa lojtarë të Bundesligës që me siguri do ta forconin Kosovën, si dy lojtarët e Heidenheimit, Diant Ramaj ose Arijon Ibrahimović. Por natyrisht, nuk kam aspak ide nëse kjo do të ishte një opsion për ta.

Çfarë bëtë me fanellën e parë të Kombëtares?

ASLLANI: E kam në mur në shtëpi. Janë fanella speciale. Kam ndërruar një herë fanellë me Alexander Isak pas ndeshjes me Suedinë.

TSG Hoffenheim mund të përballet me Liverpool sezonin e ardhshëm në Evropë. Kur e kuptuat potencialin e ekipit?

ASLLANI: Që në përgatitje. Mendova se mund të futeshim në top 6.

Cilat janë objektivat për pjesën tjetër të sezonit?

ASLLANI: Nëse ekziston mundësia, duhet ta shfrytëzosh. Duam Ligën e Kampionëve.

HAJDARI: Duhet të mbetemi me këmbë në tokë dhe të mos harrojmë nga kemi nisur.

Çfarë roli ka trajneri?

HAJDARI: Ai kërkon përmirësim të vazhdueshëm.

ASLLANI: Është shumë kërkues dhe i disiplinuar.

Çfarë ju dallon si ekip?

AVDULLAHU: Intensiteti.

ASLLANI: Uria për sukses.

HAJDARI: Secili e di rolin e vet.

Çfarë do të thotë për ju kualifikimi në Ligën e Kampionëve?

ASLLANI: Të gjithë duan të shkojnë atje.

HAJDARI: Luajmë për këtë ëndërr.

AVDULLAHU: Gjithçka.