Megjithatë, Kosova mezi mund ta kishte imagjinuar se çfarë i pret tani. Fitorja kundër Turqisë të martën në mbrëmje do t’i çonte ata në Kupës së Botës – një fjali që thjesht dukej e paimagjinueshme 12 vjet më parë, kur Ujkani dhe shokët e tij të ekipit ia dolën mbanë me vështirësi një barazimi pa gola kundër njërit prej pak kombeve të përgatitura për të vizituar. Atëherë qëllimi përfundimtar ishte njohja nga UEFA dhe FIFA: një vlerësim i mëtejshëm global për një shtet që kishte shpallur pavarësinë në vitin 2008. Edhe pse më në fund u lejua të luante miqësore, ata nuk ishin anëtarë të asnjërës kur, megjithëse me një spërkatje, ajo skuadër pioniere e nisi lojën.

“Të bën të mendosh për kushtet me të cilat u përballëm, të bën të mendosh emocionalisht”, thotë Ujkani. Kosova shpesh stërvitej në një fushë të rrënuar në stadiumin e KEK-ut jashtë Prishtinës, direkt nën termocentralet e Obiliqit që janë listuar ndër më ndotësit në Evropë. Në raste të tjera, ata bënin një udhëtim tre-orësh vajtje-ardhje për në Mitrovicë, ku u zhvillua ndeshja me Haitin, për një seancë të vetme. “Nuk na interesonte, i bëmë të gjitha dhe askush nuk u ankua. Dhe jam shumë krenar për atë që po arrin ekipi tani”, shtoi ai.

Ky është një vend ku ndeshjet publike u ndaluan nga autoritetet serbe në vitet 1990 pas shpërbërjes së Jugosllavisë. Është një vend ku futbolli u bë më luksozi i të gjitha kohërave, pasi një luftë brutale dhe e tmerrshme shkaktoi një traumë të paimagjinueshme në fund të asaj dekade. Kur Kosova u ngrit dhe qëndroi e vetme, sporti u bë më i rëndësishëm se kurrë në aftësinë e tij për t’i projektuar botës një fytyrë të re, serioze dhe të realizuar.

“Nëse diçka shkonte keq kundër Haitit, kisha frikë se dikush do ta keqpërdorte dhe do të thoshte se Kosova nuk ishte në gjendje të organizonte një ndeshje të mirëfilltë”, thotë Eroll Salihu, ish-sekretari i përgjithshëm i Federatës së Futbollit të Kosovës. Salihu krijoi një akt të dyfishtë diplomatik të jashtëzakonshëm me presidentin e atëhershëm të FFK-së, Fadil Vokrri, i cili, nëpërmjet viteve të tëra të politikanizmit të lodhshëm, i siguroi Kosovës vendin e saj në tryezë.

UEFA dhe FIFA i pranuan ata në maj 2016. Salihu kujton momentin, shtatorin e kaluar, kur ai dhe Vokrri kuptuan se komiteti ekzekutiv i UEFA-s kishte numrin e nevojshëm të votave për të dërguar kërkesën e tyre për miratim përfundimtar në kongres. “Fadili u rrëqeth”, thotë ai. “Ai më tha: ‘Eroll, po ndodh’. Dhe pastaj filloi të qante. Nuk e kisha parë kurrë të qante, por pastaj fillova edhe unë”.

Vokrri i dashur, një sulmues i shkëlqyer për FC Prishtinën dhe Partizanin e Beogradit, vdiq në vitin 2018. Kosova do të dalë të martën para pothuajse 14,000 tifozëve në stadiumin e rinovuar që i ngjan një tasi, i emëruar në kujtim të tij. “Nuk mund ta prisja këtë”, thotë Salihu, i ulur në një nga kafenetë plot e përplot të Prishtinës, një ditë para takimit të Kosovës me fatin. “Mendova se do të kishim shumë pengesa. E dinim sa shumë do të vuanim për ta bërë të ndodhte”.

Duket se ishte një fitore e mjaftueshme kur, katër muaj pasi u pranua në organet qeverisëse të futbollit, Kosova luajti ndeshjen e parë kualifikuese për Kupën e Botës kundër Finlandës në Turku. Pati më shumë lot në hotelin e ekipit kur, disa orë para fillimit të ndeshjes, FIFA konfirmoi se lojtarët që më parë kishin përfaqësuar vende të tjera ose që nuk kishin pasur kombësi kosovare do të lejoheshin t’i përfaqësonin ato në gara.

“Nuk munda të flija më parë sepse isha shumë i stresuar”, thotë Ujkani, i cili ishte midis tyre. Ujkani do të ishte kapiteni i skuadrës dhe do ta përfundonte karrierën e tij ndërkombëtare me 36 ndeshje për Kosovën. Ai është anëtar i komitetit ekzekutiv të FFK-së dhe ndodhet në hotelin ku Kosova është vendosur për ndeshjet në shtëpi që nga ato ditë të hershme, me fanellën e portierit të zëvendësuar nga kostumi dhe stema. Në holl i përshëndet Franco Foda, trajneri gjerman i cili e ka shndërruar një ekip talentesh të paqëndrueshëm në një forcë luftarake dhe të frikshme që nga emërimi i tij në vitin 2024.

“Ai na dha këtë shtytje”, thotë Ujkani. “Ai është një komandant i vërtetë dhe na vuri në rrugën e duhur dhe të drejtë me taktika të mira. Ekipi u lidh. Ne gjithmonë kishim talent, por për një kohë të gjatë nuk mundëm të përparonim nën regjim. Ishte një gjë e vështirë për njerëzit tanë. Tani kemi cilësi dhe frymë ekipi, dhe nuk mund t’i harrojmë të gjithë lojtarët që nuk janë këtu tani, por luajtën një rol të madh në sukses. Kjo është arsyeja pse jam kaq i lumtur, sepse po tregojmë fytyrën e vërtetë të Kosovës”.

Pamja gladiatorike dhe e thinjur e ekipit të Fodës është Vedat Muriqi, qendërsulmuesi i Mallorcës dhe kapiteni në mungesë të Amir Rrahmanit për shkak të lëndimit. Kosova kishte luajtur në mënyrë premtuese për vite me radhë përpara se të përfundonte në vendin e dytë në një Grup të vështirë B, duke mposhtur dy herë Suedinë, duke fituar në Slloveni dhe duke barazuar në shtëpi me Zvicrën. Ata ishin jashtë fushe për gjysmëfinalen e ‘play-off’-it në Sllovaki, por fituan një ndeshje të papritur 4-3. Turqia e di se e pret një betejë e madhe. Me lojtarë të tillë si Edon Zhegrova i Juventusit dhe sulmuesi i Hoffenheim, Fisnik Asllani, një vend me 1.6 milionë banorë ka lindur shumë lojtarë fitues, si vendas ashtu edhe nga diaspora e saj.