Duhet t’i japim fund aleancës së turpshme të së majtës me islamistët

Shkruan: Tony Blair

Edhe sikur sulmi me zjarrvënie ndaj katër ambulancave të drejtuara nga një organizatë bamirëse hebraike javën e kaluar në Londër të ishte një incident i izoluar, do të ishte mjaft keq.

Fatkeqësisht, nuk është i izoluar. Është pjesë e një modeli në Britani dhe gjetkë në Evropë.

Vitin e kaluar në Mbretërinë e Bashkuar pati më shumë se 3,700 incidente antisemitizmi, me një rritje të ndjeshme të sulmeve ndaj njerëzve dhe figurave publike që dukeshin hebrenj, përfshirë sulmin ndaj një sinagoge në Mançester në tetor.

Franca, Gjermania, Spanja dhe Holanda kanë parë rritje të ngjashme të sulmeve dhe incidenteve antisemite pas sulmit terrorist të 7 tetorit 2023 ndaj Izraelit.

Çdo incident i profilit të lartë pasohet nga një dënim ritualistik nga udhëheqësit politikë. Nuk kam dyshim se ata e mendojnë atë që thonë. Por fjalët e tyre nuk i kanë ndaluar sulmet.

Populli hebre në Mbretërinë e Bashkuar dhe në Evropë është vërtet i frikësuar. Disa tashmë i kanë lënë vendet ku kanë lindur dhe janë rritur, sepse e dinë se këto vende nuk po merren me rrënjët e antisemitizmit modern dhe mjedisin e një miratimi të heshtur që ndjekin pjesë të politikës perëndimore.

Kështu përfundojmë në situatën e çuditshme ku një komunitet, relativisht i vogël në rastin e Britanisë, i cili në tërësi punon shumë, bën mirë dhe jep proporcionalisht më shumë filantropisht se çdo tjetër, është në shënjestër të fanatizmit – dhe në çdo rast tjetër do të provokonte jo vetëm veprime të vendosura, por edhe një përpjekje të përbashkët për të sfiduar ideologjinë që qëndron pas tij.

Për të thënë qartë, antisemitizmi nuk është i ri. Ai vazhdon ndër shekuj, shpesh me disa në çdo brez që duket se gjejnë arsye, shpjegime ose justifikime të reja për të.

Por sot ai ka forma të reja, në të djathtë dhe në të majtë. Versioni i krahut të majtë është një zhvillim i dëmshëm dhe i ri në politikën progresive: aleanca me islamistët.

Në kundërshtimin e saj ndaj Izraelit, e majta ka gjetur një kauzë frymëzuese. Dhe lufta në Gaza i ka lejuar asaj të kontrollojë plotësisht ndjekjen e saj.

Pjesë të së majtës e konsiderojnë komunitetin hebraik si mbështetës të qeverisë së Izraelit. Sigurisht, politikanët progresivë me të drejtë thonë se të qenit kundër politikës qeveritare në Izrael nuk është e njëjta gjë me të qenit kundër hebrenjve.

Vuajtja e Gazës, vdekja dhe shkatërrimi, janë të pamohueshme. Mund të bësh një kritikë legjitime ndaj taktikave të Izraelit në zhvillimin e luftës. Shumë hebrenj në mbarë botën bëjnë pikërisht këto kritika.

Por nuk mund të angazhohesh në kritika të tilla në mënyrë legjitime nëse nuk dënon edhe terrorizmin e 7 tetorit. Nuk mund të pretendosh se Izraeli nuk përballet me një kërcënim të konsiderueshëm terrorist nga Hamasi, Xhihadi Islamik Palestinez, Hezbollahu, regjimi iranian dhe grupe të tjera që nuk e njohin të drejtën e Izraelit për të ekzistuar.

Nuk mund të ankohesh për kufizimet në mallrat dhe materialet që hyjnë dhe dalin nga Gaza, përveç nëse i referohesh edhe arsyeve për kufizimet: frikën në Izrael se materiale të tilla do të përdoren për qëllimin e ndërtimit të një infrastrukture terroriste, e cila është pikërisht ajo që përfaqësojnë gati 300 milje tunele nën Gaza.

Nuk duhet ta shmangni akuzën për gjenocid – cilado qofshin pikëpamjet tuaja për veprimet e Izraelit – me një ofendim që synonte veçanërisht kujtimet hebraike të Holokaustit, i cili ishte një gjenocid.

Dhe ishte e pandershme të bëhej thirrje që Izraeli të përfundonte luftën pa pranuar atë që është padyshim e vërtetë, që është se lufta do të kishte mbaruar në çdo moment nëse Hamasi do të kishte thënë se po lironte pengjet, po tërhiqej nga qeveria e Gazës (drejtpërdrejt ose tërthorazi përmes armëve të tyre) dhe do të kishte pranuar qëndrimin e bashkuar të bashkësisë ndërkombëtare se një shtet palestinez duhet të arrihet përmes negociatave, jo dhunës.

Këto kundërargumente duhet të bëhen të qarta nga udhëheqësit. Nuk e di saktësisht se cili do të ishte reagimi i popullit të Britanisë nëse do të zgjoheshim një ditë dhe midis orës 6 të mëngjesit dhe mesditës, 1,200 qytetarë tanë do të vriteshin, përfshirë të rinj në një festival muzikor, me gra të përdhunuara dhe të tjerë të marrë peng (dhe për Britaninë, në përpjesëtim me madhësinë e popullsisë, shifrat do të ishin shumë më të mëdha).

Por dyshoj se do të ishte një vendosmëri e plotë që ata që janë përgjegjës të hiqen si kërcënim, dhe asgjë nuk do të na pengonte ta bënim këtë.

Problemi është se, nën presionin e aktivistëve të partisë dhe pjesëve të komunitetit mysliman, shumë politikanë progresivë që e refuzojnë sinqerisht antisemitizmin nuk po i paraqesin këto argumente dhe nuk po arrijnë ta përballojnë drejtpërdrejt këtë “aleancë të pabesë” midis pjesëve të së majtës dhe islamistëve në shoqëritë tona, ideologjia e të cilëve çon në mënyrë të pashmangshme në antisemitizëm.

Sepse dështimi për ta bërë këtë krijon klimën në të cilën, edhe nëse antisemitizmi nuk tolerohet shprehimisht, ai lulëzon.

Një sondazh gjatë luftës në Gaza tregoi se vetëm 24 përqind e komunitetit britanik musliman besonin se 7 tetori ndodhi në atë mënyrë. Disa madje besojnë se ishte një komplot i përpunuar izraelit.

Kjo është sinqerisht e papranueshme.

E di që disa thonë se mbrojtja e Shtetit të Izraelit nuk është mënyra për të mposhtur antisemitizmin. Por ka më shumë sesa thjesht mbrojtja e Izraelit. Bëhet fjalë për mbrojtjen e arsyes. Mbrojtjen e fakteve. Të kundërshtosh zhurmën dhe frikësimin për të pohuar të vërtetën.

Asgjë nga këto nuk do të thotë që nuk mund të mbështesësh krijimin e një Shteti Palestinez ose të mos pajtohesh fuqimisht me këtë apo atë veprim të qeverisë së Izraelit, veçanërisht kur ajo qeveri përfshin brenda saj figura nga e djathta ekstreme – me të cilët, duhet thënë, shumica e anëtarëve të komunitetit hebraik nuk do të pajtoheshin.

Por kjo do të thotë të kuptosh se pa një sfidë ndaj ideologjisë që inkurajon antisemitizmin, ndërsa e vesh atë me indinjatë për koston njerëzore të luftës, incidente si ai me ambulancat do të vazhdojnë për turpin e shoqërisë sonë.