Burri 82-vjeçar me “trupin e një 20-vjeçari” habit shkencëtarët… ata zbulojnë rutinën e tij të thjeshtë ditore

Shkencëtarët po hetojnë rastin e jashtëzakonshëm të një spanjolli 82-vjeçar, për të cilin kanë zbuluar se ka trupin e një burri shumë dekada më të ri, raporton DailyMail, transmeton Periskopi.

Juan López García, nga qyteti i Toledos në Spanjë, garon në ultramaratona – një arritje edhe më e jashtëzakonshme po të merret parasysh fakti se, deri në moshën 66-vjeçare, ai nuk kishte ushtruar kurrë rregullisht dhe nuk ishte stërvitur si atlet.

López García filloi të vrapojë vetëm pasi doli në pension nga puna si mekanik makinash, duke e pasur fillimisht shumë të vështirë të përfundonte qoftë edhe një milje të vetme.

Me kalimin e kohës, ai e rriti gradualisht formën fizike, nisi të garojë në moshën 70-vjeçare dhe, me kalimin e viteve, kaloi nga garat e shkurtra në ato më të gjata – duke arritur përfundimisht deri te ultramaratonat.

Sot, studiuesit thonë se kapaciteti i tij aerobik është jashtë çdo norme për moshën që ka.

Në teste të detajuara laboratorike, shkencëtarët zbuluan se ai ka nivelin më të lartë të VO₂ max të regjistruar ndonjëherë te një person mbi 80 vjeç – një tregues i efikasitetit me të cilin trupi merr dhe përdor oksigjenin – i krahasueshëm me atë të burrave të shëndetshëm në të 20-at dhe 30-at e tyre.

Ata konstatuan gjithashtu se muskujt e tij janë jashtëzakonisht efikasë në thithjen dhe përdorimin e oksigjenit, gjë që e ndihmon të mbajë një ritëm të shpejtë dhe të qëndrueshëm vrapimi për periudha të gjata.

Rasti i tij ka tërhequr vëmendje ndërkombëtare, pasi sfidon supozimet se performanca fizike duhet të bjerë ndjeshëm me moshën – dhe sugjeron se, në kushtet e duhura, është e mundur të ruhet një formë fizike e jashtëzakonshme edhe pas moshës 80-vjeçare.

Juan López García, 82 vjeç, nga Toledo, Spanjë, garon në ultramaratona – edhe pse deri para moshës 66 vjeçare nuk kishte ushtruar kurrë rregullisht.

“Ka ende shumë pyetje rreth rrugëtimit të plakjes,” tha për The Washington Post Simone Porcelli, fiziolog ushtrimesh në Universitetin e Pavias në Itali, i përfshirë në studimin e tij.

“Jo shumë kohë më parë, nuk shihej si e mundur apo e dobishme që njerëzit e moshuar të ushtronin shumë,” shtoi Julian Alcazar, bashkautor i studimit.

Por López García dëshmon të kundërtën. “Jo vetëm që është e mundur, por duhet të rekomandohet,” tha Alcazar.

Jetëgjatësia e shëndetshme – numri i viteve që një person pritet të jetojë në shëndet të plotë – në SHBA është mesatarisht pak më pak se 64 vjet, megjithëse ka dallime të mëdha rajonale.

Banorët e Havait, Minesotës dhe Kalifornisë kanë një jetëgjatësi të shëndetshme rreth 70 vjet, ndërsa në Virxhinian Perëndimore ajo zbret në rreth 60 vjet.

Në Mbretërinë e Bashkuar, situata është po aq shqetësuese. Të dhënat zyrtare tregojnë se të rriturit në Angli mund të presin të kalojnë rreth 62 vjet në shëndet të mirë – që do të thotë se një person mesatar kalon rreth dy dekada të jetës së tij duke u përballur me sëmundje ose paaftësi.

Në këtë kontekst, jetëgjatësia e shëndetshme e Spanjës prej 71 vjetësh e vendos atë shumë përpara mesatares britanike – duke e bërë performancën fizike të López García në të 80-at edhe më të jashtëzakonshme dhe pikërisht për këtë arsye shkencëtarët kanë treguar interes të madh për ta studiuar.

Studiuesit theksuan se biologjia e López García nuk është në çdo aspekt “mbinjerëzore”.

Ndërsa kapaciteti i tij aerobik është i jashtëzakonshëm, elementë të tjerë të performancës, si pragu i acidit laktik dhe ekonomia e vrapimit, janë të mirë por jo ekstremë – çka sugjeron se stërvitja e vazhdueshme, dhe jo vetëm gjenetika, shpjegon pjesën më të madhe të suksesit të tij.

López García vrapon rreth 64 kilometra në javë kur nuk po përgatitet për gara dhe pothuajse e dyfishon këtë distancë gjatë përgatitjeve për konkurrime.

Stërvitja e tij përfshin vrapime të gjata me intensitet të moderuar, seanca intervalesh disa herë në javë dhe ushtrime force në shtëpi, kryesisht me peshën e trupit. Ai ndjek gjithashtu një dietë “krejtësisht normale” të stilit mesdhetar.

Shkencëtarët besojnë se shembulli i tij mund të jetë frymëzues për të moshuarit që mendojnë se është “shumë vonë” për të filluar ushtrimet fizike.

Vetë López García thotë se nuk e kishte imagjinuar kurrë se do të arrinte nivele elitare, pasi fillimisht nisi vrapimin thjesht për të ruajtur shëndetin – dhe u këshillon fillestarëve të nisin ngadalë, duke kaluar gradualisht nga ecja e shpejtë në vrapim.

Sa i përket planeve të tij personale, López García nuk ka ndërmend të ndalet.

Ai thotë se kur mendon për njerëzit në të 80-at, kujton gjyshërit e tij, të cilët në atë moshë dukeshin “si pleq të vegjël”. “Sot,” thotë ai, “nuk ndihem i vjetër.”

Lajmi vjen në një kohë kur po rritet interesi për të ashtuquajturat Zona Blu – rajone të botës ku përqendrimi i njerëzve që jetojnë deri në 100 vjet e më shumë është mbi normalen.

Ekspertët sugjerojnë gjithnjë e më shumë se janë zakonet e vogla dhe të përsëritshme ato që bëjnë diferencën më të madhe me kalimin e kohës.

Në vend të dietave ekstreme, planeve të rënda stërvitore apo suplementeve të shtrenjta, komunitetet me jetëgjatësinë më të madhe ndajnë sjellje të thjeshta: ushqim kryesisht bimor, aktivitet fizik të lehtë çdo ditë, lidhje të forta shoqërore, menaxhim të stresit dhe vetëpërmbajtje në ushqim.

Shembujt më të njohur përfshijnë Okinawan në Japoni, Sardenjën në Itali, Ikarian në Greqi, Nicoyan në Kosta Rikë – dhe Loma Lindën në Kaliforni, e vetmja Zonë Blu e njohur në SHBA.

Dr. Steven N. Austad, drejtor shkencor i Federatës Amerikane për Kërkime mbi Plakjen, paralajmëroi se Zonat Blu mund të mos zgjasin përgjithmonë.

“Migrimi, urbanizimi, perëndimorizimi dhe faktorë të tjerë mund të shkatërrojnë një Zonë Blu dikur të lulëzuar,” tha ai.