Filmi për Srebrenicën në listën e ngushtë për “Oscarin Italian” – “Ditarët e Atit Tim” ndër më të mirët

Bekir Hasanoviq është një nga të paktët burra që i mbijetoi Marshimit të Vdekjes, një udhëtim njëqind kilometrash nëpër pyll, në të cilin rreth 15,000 boshnjakë u përpoqën të shpëtonin nga forcat serbe, ndërsa më pak se gjysma arritën në Tuzla.

Filmi dokumentar Ditarët e Atit Tim (I diari di mio padre) nga regjisorja Ada Hasanoviq është përzgjedhur për çmimin prestigjioz David di Donatello, i quajtur shpesh Oscar Italian, në kategorinë e Dokumentarit më të Mirë. Filmi pati premierën botërore në festivalin Visions du Réel në vitin 2024 dhe është shfaqur më shumë se njëqind herë deri më tani.

Hasanoviq thekson se filmi u krijua nga një nevojë personale për t’u përballur me të kaluarën e familjes së tij. “Filmi u krijua nga një nevojë për të kuptuar se çfarë më ndodhi mua dhe familjes sime gjatë luftës dhe, mbi të gjitha, për t’i dhënë kuptim përmbajtjes që babai im shkroi dhe filmoi”, tha regjisori.

Babai i saj, Bekir, shkëmbeu një dukat ari për një aparat fotografik VHS gjatë luftës në Srebrenicë, atëherë një zonë e mbrojtur e Kombeve të Bashkuara. Së bashku me miqtë e tij Izetin (Benin) dhe Nexhadin (Djemtë), ai themeloi ekipin televiziv amator “Xhoni, Beni dhe Djemtë” dhe regjistroi jetën e përditshme të njerëzve që përpiqeshin të ruanin një pamje normaliteti në rrethana lufte. Ado Hasanoviq pohon se procesi krijues i punës në film ishte terapeutik për të: “Procesi krijues ishte një terapi e vërtetë për mua dhe, guxoj të them, një mënyrë për të kapërcyer të paktën pjesërisht traumat e mia.”

Bekir Hasanović është një nga të paktët burra që i mbijetoi Marshimit të Vdekjes, një udhëtim njëqind kilometrash nëpër pyll, në të cilin rreth 15,000 boshnjakë u përpoqën të shpëtonin nga forcat serbe, ndërsa më pak se gjysma arritën në Tuzla.

“Babai im nuk donte kurrë të më fliste për mënyrën se si i mbijetoi gjenocidit në Srebrenicë”, thotë Ado, duke shtuar se nëna e tij Fatima e mbështeti në ato momente, e cila ishte e gatshme të ndante detaje nga e kaluara dhe ta inkurajonte Bekirin të fliste.

Pika e kthesës erdhi në vitin 2016, pasi Bekiri i mbijetoi një ataku në zemër. “Që nga ajo kohë, fillova ta filmoja me një aparat fotografik. Sa herë që kthehesha në shtëpi, merrja aparatin fotografik dhe i bëja pyetje për të cilat nuk merrja kurrë përgjigje. Ai gjithmonë sillej ndryshe para kamerës – i mërzitur, ndonjëherë ishte pothuajse e pamundur të ishe pranë tij. Unë nuk u dorëzova”, kujton regjisori.

Përveç videove, Bekiri mbajti gjashtë ditarë që filloi t’i shkruante më 7 korrik 1992, ditën kur vëllai i tij Piro u vra nga një minë tokësore, dhe vazhdoi derisa u nis për në Marshimin e Vdekjes. Përpara se të ikte, ai nuk ia besoi ditarët gruas së tij, e cila ishte në Tuzla me fëmijët, por Sekës, gruas me të cilën ishte dashuruar në Srebrenicë, me kërkesën që nëse ai vdiste, ajo t’ia jepte familjes së tij. Pasi mbijetoi, Seka ia dha ditarët Fatimes, e cila i mbajti dhe i fshehu nga djali i saj për vite me radhë. “Leximi i ditarëve të babait tim më bëri të qaja, por edhe çuditërisht më bëri të qeshja. Ajo që ai përjetoi duket joreale, pothuajse sureale”, thotë Ado.

Filmi kombinon tre lloje materialesh: regjistrime të bëra nga Ado Hasanović duke u përpjekur të kuptonte heshtjen e babait të tij, regjistrime arkivore VHS të bëra nga Bekir Hasanović në vitet 1990 dhe pjesë të ditarëve që regjisori lexon në rrëfim. Bekiri i thoshte të birit: “Para se të më pyesësh, shko, lexo ditarët dhe shiko kasetat VHS”, por edhe: “Biri im, unë do të vdes dhe ti nuk do ta mbarosh ende këtë film.”

Bekir Hasanoviq ndërroi jetë më 22 qershor 2020, nga një atak në zemër, në moshën 58 vjeç. “Vdekja e tij ishte momenti më i vështirë në jetën time. Ai nuk ishte vetëm babai im – ai ishte i pari që më mësoi si të mbaja një aparat fotografik. Filmi është mënyra ime për ta falënderuar dhe për ta festuar”, tha Ado.

“Ditarët e Atit Tim” tregon historinë e pamundësisë për të komunikuar midis një babai dhe një biri rreth traumës së luftës, dhe autori e përshkruan filmin si një meta-dokumentar që tregon një rrëfim në vetën e parë përmes imazheve të papërpunuara dhe të papërpunuara, duke lënë përshtypjen se shikuesi po dëshmon në mënyrë të padukshme luftën e dy burrave me traumën./Periskopi